Een tekstje over geld

Geld …

Tot voor kort vond ik leven binnen een geldsysteem heel normaal. Lange tijd was ik voorstander van een universeel basisinkomen. Het deed mij dromen en het leek mij het meest rechtvaardige geldsysteem.

Maar sinds kort is mijn verhouding tot geld anders dan voorheen. En dat kwam niet door het lezen van een boek of artikel noch door er anderen over te horen praten. Het was er gewoon ineens, het was een vaststelling.

Al moet ik sindsdien telkens opnieuw constateren dat de wereld rondom mij niet mee veranderd is, of toch niet zicht- of tastbaar. Ik ben geen voorstander meer van een basisinkomen. Ik ben een voorstander van ‘geen inkomen’.

We hebben allemaal verschillende verhoudingen met geld. Vaak als gevolg van onze geschiedenis met geld: veel, genoeg of te weinig. Maar voor ons allen geldt, we hebben het nu eenmaal nodig.

Geld is een afspraak.

En die afspraak glijdt nu als water van mij af.

Economie in de oorspronkelijke betekenis van het woord gaat over het zo goed mogelijk beheren van het huis, onze aarde dus. Ik ben geboren met een economische reflex. En ik ben geloof ik, niet de enige. Het is een natuurlijke neiging om zoveel mogelijk te proberen doen met zo weinig mogelijk middelen. Onze economie zoals die er vandaag uitziet is in die zin allerminst economisch; staat het zelfs vaak in de weg, erger nog beoogt zelfs het omgekeerde.

Ik ben intrinsiek gemotiveerd om dingen te doen. Ik heb ‘goesting’ om dingen te doen. Voor mezelf, maar ook voor anderen. Het is mijn overtuiging dat anderen ook ‘goesting’ hebben om dingen te doen en dat dat dan ook de juiste dingen zijn om op dat moment te doen.

Ik heb er vertrouwen in dat er voldoende ‘ikken’ zijn die samen kunnen zorgen voor voldoende voedsel. Dat er genoeg mensen zijn die zullen bouwen, verbouwen, koken, zorgen, poetsen, aanleren, opruimen, uitvinden, herstellen, entertainen, … Wanneer ze in alle vrijheid hun goesting mogen doen. Zelfs -of net als- daar geen geld tegenover staat.

Ik snak naar kwaliteit. Nochtans hebben we die in overvloed te bieden.

Ik acht het veel waarschijnlijker dat ik een lokaal gemaakte kast zou kunnen vullen met een lokaal gedraaid servies in een wereld waarin mensen kunnen bewegen vanuit hun eigen goesting en hartverlangens.Hoeveel mensen zouden zich bezig houden met het creëren van schoonheid als marktefficiëntie de plak niet zwaait?

Ik durf zelfs denken, komt de schoonheid in alles dan niet terug?

Hoe zou mijn omgeving eruit zien als niemand nog hoefde te vrezen voor zijn of haar bestaanszekerheid? Als niemand meer hoefde te presteren want anders … ? Nu denk ik: de wereld, de natuur en wij incluis zijn een voortdurende uitwisseling. We doen, we geven en nemen.

Dat wat op dat moment klopt, omdat het ons blij maakt, omdat het nu eenmaal af en toe moet of omdat het ondanks alles als een roeping voelt. Dit is wat blijft, wanneer geld weg valt. Nu denk ik: wat iemand kan, is niet te koop.

Wij, als mens, zijn niet te koop. Er valt geen geldwaarde te plakken op wat iemand kan of doet. We hoeven niet in termen van nut op een weegschaal te worden gelegd. Ik wil niet door een bril van economisch nut en efficiëntie naar iets of iemand kijken. Dat jij en ik er zijn en al wat daaruit voortkomt, dat is wat we onszelf, elkaar en de wereld te bieden hebben. We hoeven zelfs niets te bieden te hebben.

Nu denk ik: ‘Geef onze levens vrij en leg ze in de handen van het leven zelf’.

Want die levensstroom is veel sterker nog dan de geldstroom dat wat onze levensloop bepaalt.

Dat deed het altijd al.

Over Sofie Vansteenlandt
‘Een zware burn-out noopte mij tot een lange weg naar binnen. Ik ontdekte er mijn zijnsnatuur en daardoor ook iets van onze zijnsnatuur. Sindsdien stel ik mij vragen als: Waar gedijen wij mensen bij?

Hoe zou een samenleving eruit kunnen zien wanneer die het respecteren van onze zijnsnatuur als leidraad neemt? En of de antwoorden op deze vragen ook niet een uitweg bieden voor de bestaande crises van vandaag?’